اهواز خانه ماست؛ خانه را ترک نمی‌کنند

اهواز فقط نام یک شهر روی نقشه نیست؛ خانه ماست. خانه‌ای که اگر سقفش ترک بردارد، هیچ صاحب‌خانه‌ای آن را رها نمی‌کند، بلکه آستین بالا می‌زند تا آن را آباد کند.

به گزارش پایگاه خبری هنر قلم و به نقل از پایگاه خبری واژه‌ها آنلاین،سال‌هاست مهاجرت به یکی از رایج‌ترین پاسخ‌ها برای مشکلات اهواز تبدیل شده است؛ اما واقعیت این است که با رفتن ما، اهواز درست نمی‌شود. هرچه تعداد دلسوزان این شهر کمتر شود، میدان برای کسانی بازتر می‌شود که اهواز را نه خانه، بلکه محلی برای کسب قدرت، پر کردن رزومه، گرفتن مسئولیت و گاهی حتی چپاول داشته‌هایش می‌بینند.

شهر را هیچ‌کس جز شهروندانش نجات نمی‌دهد. هیچ مدیری، هرچقدر هم توانمند باشد، بدون همراهی مردم نمی‌تواند شهری را متحول کند. اگر اهوازی‌ها نسبت به خیابان، رودخانه، فضای سبز، میراث فرهنگی، بودجه‌های شهری و تصمیم‌های مدیران احساس مالکیت نداشته باشند، طبیعی است که دیگران نیز تعهدی نسبت به آینده این شهر احساس نکنند. شهری که صاحبانش مطالبه‌گر نباشند، خیلی زود به حیاط خلوت فرصت‌طلبان تبدیل می‌شود.

تجربه شهرهای موفق جهان نیز همین را ثابت می‌کند. شهرهایی مانند سنگاپور، سئول و حتی بسیاری از شهرهای کوچک اروپا، تنها با بودجه‌های کلان ساخته نشدند؛ بلکه با مشارکت مردم، مطالبه‌گری نخبگان، رسانه‌های مسئول و مدیرانی که زیر ذره‌بین افکار عمومی بودند، مسیر توسعه را طی کردند. در بسیاری از این شهرها، شهروندان اجازه ندادند فساد، سوءمدیریت یا تصمیم‌های نادرست به یک رویه عادی تبدیل شود و همین نظارت اجتماعی، هزینه تخلف را بالا برد.

نمونه‌های الهام‌بخش در تاریخ نیز کم نیست، در بسیاری از شهرهای موفق دنیا نیز دانشگاهیان، کارآفرینان و نخبگان، سرمایه و دانش خود را برای پیشرفت زادگاهشان به کار گرفتند و اجازه ندادند توسعه فقط بر دوش دولت باقی بماند.

اهواز نیز بیش از هر زمان دیگری به همین حس تعلق نیاز دارد. اگر مردم درباره پروژه‌های شهری سؤال بپرسند، بودجه‌ها را مطالبه کنند، از مدیران گزارش عملکرد بخواهند، از رسانه‌های مسئول حمایت کنند، در انجمن‌های مردمی عضو شوند، برای پاکیزگی محله خود قدم بردارند و از سرمایه‌گذاران سالم استقبال کنند، بسیاری از مسیرهای فساد و سوءاستفاده بسته خواهد شد. دست متخلفان زمانی کوتاه می‌شود که بدانند هزاران چشم بیدار، عملکرد آنان را رصد می‌کند.

در این میان، مسئولیت نخبگان دوچندان است. استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار، فعال اجتماعی، پزشک، مهندس، کارآفرین و هنرمند اهوازی اگر از شهر فاصله بگیرند یا نسبت به آن بی‌تفاوت شوند، جامعه یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های خود را از دست می‌دهد. نقد منصفانه، ارائه راه‌حل، تربیت نسل جدید، مشارکت در تصمیم‌سازی و مطالبه‌گری علمی، وظیفه‌ای است که نخبگان در قبال خانه مشترک خود بر عهده دارند. توسعه اهواز بدون حضور فعال آنان ممکن نیست.

اهواز را دیگران برای ما نخواهند ساخت. اگر ما از خانه خود مراقبت نکنیم، هیچ غریبه‌ای دلسوزتر از صاحب‌خانه نخواهد بود. آینده این شهر از تصمیم‌های امروز ما آغاز می‌شود؛ از اینکه بمانیم، مطالبه کنیم، مشارکت داشته باشیم، مسئولان را پاسخگو بخواهیم و اجازه ندهیم اهواز فقط ایستگاهی برای عبور مدیران و فرصت‌طلبان باشد. اهواز زمانی دوباره جان خواهد گرفت که مردمش، به‌ویژه نخبگانش، باور کنند این شهر ارزش ماندن، ساختن و جنگیدن برای آینده‌ای بهتر را دارد.